داخلیسازی یکی از هدفهای نخستین و محوری کار خودروی ایران از آغاز آغاز به کار در نزدیک به پنج دهه گذشته تاکنون بوده است.
در فرایند داخلیسازی، قطعات و ماده نخستین خودروهای تولیدی در کشور به جای واردات، از سوی قطعهسازان درونی بارآوری میشود که این جستار رشد کارگماری ساخته ارزش افزوده و افزایش بارآوری ناک درونی را به دنبال دارد و به همین انگیزه داخلیسازی خودروها همواره یک آرمان محوری در کار خودرو بوده است.
در این چگونگی بررسی کارنامه خودروسازان نشان میدهد که تنها چند الگو اندک از خودروهای سواری در حال بارآوری به داخلیسازی بالایی رسیدهاند و مابقی از ژرفا داخلیسازی ناچیزی برخوردارند.
بر پایه ابراز انجمن خودروسازان، خودروهای پژو ۴۰۵ پژو پارس و سمند نزدیک به ۹۳ درصد داخلیسازی شدهاند. میزان داخلیسازی خانواده پراید و تیبا نیز نزدیک به ۸۷ درصد است. پژو ۲۰۶ رانا و دنا نیز نزدیک به ۷۰ درصد داخلیسازی شده و میزان داخلیسازی تندر ۹۰ و فراوردهها خانواده رنو (پارس تندر و ساندرو) نزدیک به ۵۶ درصد است.
به جز از خودروهای یاد شده کم و بیش همگی خودروهای سواری تولیدی از سوی خودروسازان، داخلیسازی پایینی در مرز ۲۰ درصد دارند.
درصد داخلیسازی بازمانده خودروهای تولیدی ایران خودرو و سایپا در برگیرنده هایما سوزوکی پژو ۲۰۰۸ پژو ۳۰۱ برلیانس سراتو چانگان و S۳۰۰ ، تنها ۲۰ درصد است. در این میان خودروی دانگ فنگ ( H۳۰ کراس) ایران خودرو نزدیک به ۴۰ درصد داخلیسازی شده است که آن هم شماره درخور قبولی به شمارش نمیآید.
به جز ایرانخودرو و سایپا خودروهای سواری تولیدی از سوی دیگر خودروسازان درونی از گفتار گروه خودروسازی بهمن کرمان موتور و مدیران خودرو که در برگیرنده نزدیک به ۲۰ الگو خودرو میشود نیز تنها در مرز ۲۰ درصد داخلیسازی شدهاند.
داخلیسازی ۲۰ درصدی به این معناست که خودروساز وابسته کم و بیش همه قطعات خودرو را از بیرون درون کرده و تنها فرایند مونتاژ قطعات و رنگ بدنه را در تو یا درون انجام میدهد.
درواقع خودروسازان درونی به نام بارآوری تو یا درون و ساخته کارگماری و پشتیبانی از کارگر ایرانی در کنش سرگرم ساخته کارگماری برای کارگران و قطعهسازان خارجی بهویژه چینی هستند!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر